De nieuwe wereld

Wij streven naar een herontdekking van onze wereld, de vernieuwing van Europa, de ondergang van het avondland en zijn wederopstanding tot een nieuw leven. Waar in de hedendaagse individualistische wereld de individuele mens in het middelpunt staat, streven wij naar een sociale wereld waarbinnen de volksgemeenschap de drager wordt van dit recht. De weg naar deze nieuwe wereld wordt gewezen door het ontwaken van het besef dat er in de mens een natuurlijke verbondenheid geworteld is, dat de wereld niet enkel een wereld van mensen is, maar ook van volksgemeenschappen.

De nieuwe wereld zal slechts het eigendomsrecht van het individu erkennen als plicht tot gebruik ten dienste van zijn volksgemeenschap. Het is de geborgenheid van de individuele mens in de gemeenschap waartoe hij behoort die hem kracht geeft, in tegenstelling tot de eenzame mens die we in onze hedendaagse wereld kennen. Wij erkennen dat de rechten en plichten van de mens liggen bij de arbeid ten dienste van de gemeenschap en dat de zorg der gemeenschap voortkomt uit een sociale rechtsplicht, waar men aanspraak op kan maken. De zorg uit medelijden die wij vandaag de dag kennen is onverenigbaar met de eer van de mens der nieuwe wereld, hij heeft immers in naam van de gemeenschap zijn rechten doen gelden.

De volksgemeenschap staat voor hem en hij staat voor de volksgemeenschap; in dit besef berust zijn levenskracht.

Wij willen af van de hedendaagse abstracte mens, een mens dat handelt zonder gevoel, dat denkt vanuit een abstracte gemeenschap, wat uitmondt in het onhaalbare idee van een wereldgemeenschap. De mens der nieuwe wereld is de nationale, volksverbonden mens, omdat alleen de nationale volksgemeenschap voor hem werkelijkheidswaarde heeft en hij zich niet tevreden kan stellen met de levenloze abstractie van een theoretisch internationalisme. Wij streven naar een nieuwe wereld van levende nationale volksgemeenschappen, die zich niet in internationale rechtsconstructies laten binden.

Binnen de nieuwe wereld zal de individuele mens middel voor de staat worden om haar doel te bereiken namelijk de behartiging van het volksbelang. Waar men tegenwoordig arbeid slechts ziet als middel tot bevrediging van andere behoeften, acht de mens in de nieuwe wereld arbeid hoog als doel. Men denkt niet in geld maar in arbeid, en erkent daarin zijn ware maatstaaf voor de volksgemeenschap. Bij gemis aan een overkoepelende eenheid tussen arbeid en kapitaal is een verhouding van uitbuiting ontstaan: de arbeid in deze belichaamt in de economisch zwakkere, is koopwaar geworden waarmee de bezitters van het kapitaal met oog op eigen belang handelen.

De mens is verblindt door leuzen als vrijheid, gelijkheid en broederschap, dat is uitgemond in een tijdperk waarin het kapitalisme zich heeft doen kennen. Wat kwam er van deze leuzen terecht? Vrijheid is slechts goed voor diegene die zichzelf met eigen middelen en kracht kan handhaven, maar voor hem, die in zijn arbeid afhankelijk is, betekent deze vrijheid eerder slavernij. Dit leidt tot de maatschappelijke onderwerping van de een aan de ander, wat gelijkheid en broederschap uitsluit. Dat deze schijnbaar zo hooggestemde leuzen tot mislukking gedoemd zijn is een gevolg van de individualistische geest waarvan zij zijn vervuld, het ontbreken van enig besef van natuurlijke verbinding tussen hen die tot eenzelfde volksgemeenschap behoren.

VFN